gasoline bath

Αν ο κόσμος μπορούσε να ‘χε όνομα
Και η ανθρωπότητα ζητούσε το χαρακτηριστικό της
Από έναν εμένα
Θα έλεγα την ασχήμια
Ναι
ασχήμια
Παχιά στρώματα ασχήμιας
Πολύ παχιά,
Με σάρκες λεύκες κόκκινες και καστανόχρωμες
Με σάρκες σε αποχρώσεις του γκρίζου
Άπληστοι άνθρωποι
Άχρηστοι άνθρωποι
Αχάριστοι άνθρωποι
Άνθρωποι κόμποι σε λαιμούς ανθρώπων
Να ζούμε σκοτώνοντας
Να ζούμε απ’ το συμφέρον
Απ' τα όπλα και την πείνα
Κοίτα τα
Μάτια που ψάχνουν θύματα
Χέρια που ψάχνουν θύματα
Αυτιά που ψάχνουν θύματα
Θύματα που ψάχνουν θύματα
Αγάπες παρανοϊκές και παθιασμένοι φόνοι
Δεν χρειάζονται προσευχές,
Δεν χρειάζεται κατανόηση ούτε συμπόνια
Ένα μπάνιο γκασολίνης θα 'ταν αρκετό
Γιατί να δεν γευτείς τη σκληρότητα δε θα εκτιμήσεις το μαξιλάρι
Που ακουμπάς ενώ κοιμάσαι
Ούτε το φαί
Ούτε ένα ποτήρι με νερό
Ούτε και το ποτήρι το ίδιο
Κάποιοι θα ζήσουν και θα καταλάβουν
Κάποιου άλλοι όχι
Κάποιοι θα παραμείνουν βρώμικοι
Κάποιοι άλλοι όμως όχι
Ένα μπάνιο γκασολίνης
Και ένα αναμμένο σπίρτο για την κάθαρση,
Αυτό είναι όλο.