Πνιγμός.

Έμεινες δίχως πλήρωμα και καπετάνιο
Καράβι ψυχή απ’ ελπίδα, ολότελα άδειο
Απαρνήθηκες κάθε στεριά και φύλακα άγιο
Κατάντησες μόνη στο κύμα, πρέπον ναυάγιο

Ξένο και άγνωστο πια το πάτριο λιμάνι
Ο χάρτης σου θάμπωσε, χάθηκε
Όλο κάτι ποθείς, όλο κάτι δεν φτάνει
Θα ‘ναι μάλλον που τ’ όνομα, της Ιθάκης ξεχάστηκε

Χαμένο σκαρί, χαμένο! Χαμένο!
Φλερτάρεις μ’ ανέμους, τρικυμίες και βράχια
Τρύπιο το κάθε πανί, ούριο άνεμο πια δεν προσμένω
Ένα κύμα μεγάλο μονάχα

Μια ιδέα, κολοσσιαία
Πιο τρανή απ’ την δικιά σου
Για να βρεις καθώς σε καταπίνει μοιραία
Στα αμπάρια κρυμμένο, το αρχικό όνομα σου

Να βρεις τα όνειρα, τις ελπίδες, τους φόβους
Που βαπτίσαν πριν χρόνια τον προορισμό σου
Να θυμηθείς τις φωνές, τις ματιές, τους ανθρώπους
Που σ’ ώθησαν ψυχή, να βρεις τον πνιγμό σου.