Τα πιο ωραία άνθη
Δεν ειν’ τα νεογέννητα μήτε τα παρθένα
Τα πιο ωραία άνθη
Είναι τα άνθη τα κομμένα
Σαν απ’ το κλωνάρι τα χωρίσει,
Ο άνθρωπος σαν τα ξεριζώσει,
Ξέρουν πως θα 'ρθει γοργά η δύση
Κι η γη άλλο ζωή, δεν έχει να τους δώσει
Κλαίνε τα άνθη εκείνα
Γιατί άλλη πια άνοιξη (το ξέρουν) δεν θα ξαναχαρούν
Κλαίν’ οι τριανταφυλλιές, οι πασχαλιές, τα κρίνα
Που μήτε ήλιο μήτε το φεγγάρι πια ποτέ θα ξαναδούν
Και καθώς μαραίνεται και σβήνει
Το πένθος τις ρίζας και των φύλλων,
Την πιο αγνή ομορφιά η φύση στα μπουμπούκια δίνει
Των κομμένων ανθέων εκείνων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου