ψ

Έχεις ψυχολογικά ρε;
Ψυχολογικά;
Σαν να λες ότι
Έχω ένα ζευγάρι ροζ κάλτσες
Κρυμμένες στο ντουλάπι
Και τις φοράω μόνο όταν κοιμάμαι

Σαν να λες ότι…
Ότι δεν κοιτώ τα περιστέρια
Γιατί κάθε φορά που τα κοιτώ,
Τα φαντάζομαι νεκρά, πατημένα από κάποιο αμάξι
Με τα σωθικά τους χυμένα, να αγκαλιάζουν το τσιμέντο
Του δρόμου και να θυμούνται τις περασμένες ένδοξες  πτήσεις

Ψυχολογικά;
Σαν να λες ότι έχω ψυχή πουτάνα
Φτηνή και άρρωστη, μια στα πάνω και μια στα κάτω της
Μια να κάνει πιάτσα και μια να κλαίει
Σαν να λες ότι το μυαλό μου είναι το κάγκελο της
Και η κάρδια μου η σκουριά που κοιμάται πάνω του

Σαν να λες ότι ξέρω πως κάθε ευθεία
Είναι απλώς μια καλοκρυμμένη καμπύλη γιατί
Όλα αρχίζουν κάποτε και όλα κάποτε τελειώνουν
Το σχολείο, το καλοκαίρι, η μαλακία, το σεξ, το χρήμα κι η ζωή
Όπως και η βενζίνη άλλωστε.

Σαν να λες ότι ζω για να πεθάνω.

Ψυχολογικά;
Σαν να λες «Ένα δείπνο με νεκρόφιλους» ε;
Ναι, βασικά μου αρέσουν οι παράξενοι τίτλοι βιβλίων,
Σαν το «πουτάνες φόνισσες» ας πούμε.

Ψυχολογικά;
Μπα,
Εγώ σαν κι εσένα είμαι ρε.
Ακολοθούν και άλλα λαϊκά τραγούδια.

π.

Περιορισμοί

Η χρόνια και πολυπόθητη ιδέα της επανάστασης, περιορίστηκε σε αθώα άλφα σε κύκλο, παιδικά συνθήματα χαραγμένα στις πλάτες των σχολικών καθισμάτων , ανορθόγραφα συνθήματα στους τοίχους, ματωμένες μύτες, διαδικτυακούς καβγάδες και αναποτελεσματικές διαδηλώσεις.

Οι πραγματικοί επαναστάτες που ποτέ δεν έλεγαν αντίο ,  ποθούσαν να ζήσουν πραγματικά και είχαν κάνει τον πόθο τους αυτόν στόχο, περιορίστηκαν  μέσα στους ίδιους τους φόβους τους και δεν γευτήκαν ούτε μια σταλιά ζωή κλεισμένοι στην ιδεολογική φυλακή τους.

Η αγάπη έγινε ηδονή και δυστυχώς ξέχασε την πραγματική έννοια της ίδιας της ύπαρξης της και περιορίστηκε και αυτή σε αυτήν της την κατάσταση.

Οι ποιητές περιορίστηκαν στην επιφανείς φωτεινότητα του χαρακτηρισμού που τους αποδόθηκε, κατάντησαν ανούσια φερέφωνα των  τάσεων  της εποχής τους και οι λέξεις του έμειναν μονάχα λέξεις. Ούτε μια εικόνα.

Η ζωή περιορίστηκε σε κοινωνικές τάξεις και στον αγώνα για την μετάβαση στην υψηλότερη από όλες .

Και η έμπνευση μου, που δεν βρήκε και σήμερα κάτι έξυπνο να πει, περιορίστηκε σε αυτούς τους έξι στίχους.

fovies

Ι

Οι παλιοί πλαστικοί φίλοι μας
και οι πλαστικοί φίλοι των παιδιών μας,
προβάλλουν τον πόλεμο σαν μοναδική λύση
και μέσο κοινωνικής καταξίωσης.
Οι σουπερ ήρωες φοράνε μάσκα γιατί είναι παράνομοι
και δρουν όχι για να σώσουν τον κόσμο για το καλό,
αλλά για να ικανοποιήσουν τα κρυφά
συμφέροντα των πολυεθνικών που τους δημιούργησαν.

ΙΙ

 Νιώθω εδώ και κάποιο καιρό ότι κάτι δεν πάει και τόσο καλά
με την κοινωνία μας
αφού πίσω από κάθε τι το αγαθό,
κρύβεται κι ένα αγαθό.
Οι μεγάλοι που ανήκουν στην μικροαστική
φυλή του ανθρωπίνου είδους
κάθονται στην πολυθρόνα και καταβροχθίζουν
προπαγάνδες με ευκολία και δίχως καμία αντίσταση
γιατί μόλις γύρισαν από την δουλειά
και είναι πολύ κουρασμένοι,
τόσο ώστε να μην αντέχουν ούτε να ξεφυλλίσουν
κάποιο οποιοδήποτε βιβλίο,
ενώ τα παιδιά υποστηρίζουν παθιασμένα την πολιτική τους ορθότητα
λέγοντας ότι οι διαφημίσεις κάνουν κακό
παρόλο που ο καλύτερος τους φίλος είναι εδώ και χρόνια η οθόνη.

ΙΙΙ

Αν η γενιά μου δεν καταφέρει να φέρει την επανάσταση,
Μπορώ να την ξεχάσω
γιατί είναι σίγουρο ότι τότε, δεν θα έρθει ποτέ πια.
Βλέπεις όσο περνάνε τα χρόνια
οι εξουσίες όλο και βρίσκουν καινούργιους
και καλυτέρους τρόπους να εκτρέφουν εργάτες
ενώ η τεχνική της σκέψης όλο και περιορίζεται.
O πιο χαζός πεθαίνει ή ελέγχεται
και δυστυχώς οι χαζοί είναι πολλοί.
Κι αν έχεις αντίρρηση, εγώ έχω επιχειρήματα.
Θρησκεία ˙
μου λες πίστη και ελπίδα,
σου λέω εξουσία και φόβος.
Πατρίδα ˙
μου λες ταυτότητα και πολιτισμός,
σου λέω εξουσία και φόβος.


IV

Πάντα ρόδες ήταν οι μόδες και γύριζαν
αλλά απ ότι φαίνεται η μόδα του να φοβάσαι
είναι διαχρονική.
Από παιδιά μας μαθαίνουν την υπακοή
στο κατεστημένο με τρόπο τόσο γραφικό
γιατί έχουν ως σκοπό μεγαλώνοντας, να μπουχτίσουμε τόσο πολύ από την ανία
που τελικώς να κάνουμε επανάσταση
χωρίς αιτία κι αφορμή,
από στείρα αντίδραση και μόνο,
πράγμα το οποίο θα οδηγήσει στην γρήγορη
και μόνιμη διάσπαση της ιδεολογίας
που είχαμε διαμορφώσει μέσα στο κεφάλι μας
και μετέπειτα στην ολική συμμόρφωση μας.

same name

всё то же самое имя
семнадцать лет спустя,
семнадцать лет жизни,
семнадцать лет без сна.
открываю глаза и вижу тучи,
спрятались солнечные лучи,
значит опять весна.
в моей голове буря,
в моей голове идёт война,
армии мыслей против армии мыслей,
против людей, слов,идей и чисел.
как я не искал,ни в чём не нашёл опять я смысл.
я собрал все свои вещи,
записал себя в слова страниц письма,
залез в конверт почтовый до дна
и отослал через все мои границы.
теперь уже жизнь не снится,
теперь жизнь уже не похожа на Дизней,
рожа скисла,те бессонные ночи тогда,
когда знакомые незнакомые во сне рожи мне корчили
и детские ужасы с нотой чёрного юмора
залезали мне под кожу
и жгли,как занозы.
кто же может сказать мне,что
всё будет хорошо,потому что
всё хорошее осталось на поверхности
пока я тонул и падал на дно.
я комик,мои года,как смешное  кино,
только,почему-то все смеются,
а мне совсем не смешно.

fiesta

опять в комнатном углу,
как на угле сижу,
опять ворчу,
потому что осенние тучи
достать и разогнать хочу.
ещё строчки там две
и уже брату читать позвоню,
даже если он не поднимет,
я сам себе на телефонной трубке прочту.
стучатся в двери опять они,
дни,на птиц похожи,
как стаи опять пролетают,
души рождаются
и души этот мир покидают.
под городским смоком
где-то люди мечтают
и где-то там -я,
и мои слова изо рта вылетают и тают,
а в руке опять тетрадь и ручка,
процесс : самолечение,
через вопросы и ответы
я починить стараюсь
моё сломанное о жизни видение.
душа наполнилась страхами,
и,чтобы избежать наводнения,
залез Жорик в голову свою,
но,где-то там заигрался
и потерял направление.
Запрограмированное бегство,
план готовил я с детства,
поэтому бегут
в течении минут мои тексты.
поздно мне говорить-
оставь эти мысли.
от них уже в теле
нет свободного места,
фейерверк и музыка в сердце,
сегодня пляшут мои детские сны,
добро пожаловать,друг,
это моя фиеста.

nights

So here they are again
Like uninvited, anonymous, long-forgotten siblings
Comin to visit at cold winter evenings
Cold-hearted feelings and frightening thoughts
All doors closed, nowhere to run to; stepping on my toes
Keeping those hopes of escaping to another universe close
So it goes,
Another cup- another dose, another night comes
And again memories of bad times crawl and howl
Searching for customers like scary hoes with makeup and claws
Dance around me and keep me enclosed like in a closet with locks on its doors
But I’m not afraid, take a deep breath and gently offer a dance to Mrs. Death
And before the final move, before the end of the sonnet
Wake up again I cold sweat. Damn.

The sun shines; woke up again in this place
Go to the bathroom, wet up my six-face
Stick my head out of the window; put my “what-the-fuck-happened-last-night?”
Impression on public displace
And then go to the kitchen and grab a cup
Make myself some coffee, fuck my organism up
Doesn’t matter anyway, in fact, who needs health?
In the end we’re all gonna die at least I will be able to boast about myself
Not needing your help.
Again take a deep breath and look at the time, it’s already nine
Missed my work hours, ow fine
I’ll find something to say if they phone
I’ll say that I’m sick.
Turn on the radio and take another sip.
I had a bad time sleeping tonight,
Just leave me alone

dead to this world

Deadly like the electricity
Explicit lyricy
Poison-like music from the mind of an, so called, emcee
It’s all about creation and destroy, fuck the industry
If it was just about the money it wouldn’t even interest me
Seventeen years of misery, thinking about how all is changing
Nothing’s really changing still chained to my country’s economy
With war against the poor still waging
In its pretty “war on terrorism” framings
Powered by the United States
Still living in this city filled up with manipulated people
With manipulated fates, manipulated by their pain
Cold as ice hearted lovers, afraid of summer rain
When I was little they used to say to me to come and play
Don’t be afraid, there is fame if you play the game
Sure, but it ain’t no game you motherfuckers
If you really have something to say
It all looks so hopeless, all looks just so plain
My plane was going nowhere so I decided to drop myself
Somewhere around here
So, again, down to earth
Still the same name, my house still the same cage
Still bound to this place, still take nothing as granted
Scribble my own fate on my own face
Sorry not a Christian, don’t have no book with happiness enchanted
Have scars that still hurts and my ideas are still being hunted
But being alone is nothing man,
It’s way worse to be named a sheep than being unwanted.

statements

I read dangerous books
Books that the governments feared for years
And for years they were burned and banned
Cause I want to see my knowledge expand
Like an atomic explosion

If thought is a crime, then I am a criminal
And worst of that, I am a dangerous one
My songs aren’t something special
Just anyone could have written the lyrics
But all of us have such a big idea about ourselves
That there isn’t many of the “just anyones” left

If they said to me that I will be a Nazi
And that I couldn’t do nothing to avoid it
But I would have the choice to be whatever kind of a Nazi I wanted
I’d prefer to be a dead one

My poems aren’t too clever for you to understand them
The thing is that you’re too dumb
To comprehend the message in their weirdness
My existence is sustained by flesh, skin, bones,
Blood, nerves and ideas
And the ideas are the most precious of all.

I said I want to change the world
They said that if I ever publish a book
No one will buy it
Cause no one can tell for sure
That I will not invest the profits on bombs

poem2

I see the stars like I see the starships flying over the city protecting peace

While running on desert fuel -a war gift

I see the stars but the night’s still dark,

 I see the starts Miami shore then now it’s all Iraq

Hey mister “I was there” when the shooting starts

You better put out your camera and start shooting too

I know that the scenes will be cut but before they do watch closely mister camera,

And don’t forget when the generals’ smiles to ya’ll to smile back

Cuz other way mister “I was there” you may not come back to whisper the whole story

I drink bottles full of lies when I drink bottled water with peace mottos on the cover

Wear gloves when typing these words on my computer’s keyboard cuz war isn’t over yet

There’s still more to sell

Still more to destroy

Still more to kill and more to get

God give me tanks or bombs or a gun with one bullet in its…and I’ll be all set

To stay clear and off the dirty game of my anonymous homeland

Have nothing to lose because I didn’t bet

Don’t need your health just need some bread

Evolve to a better being or blow up my fucking head

My name is a story; every Christian name is a story

About Christian enslavement of young souls that can’t resist the rape

I tried to change it but the world still call me this way

Life’s hard and real when it’s not all Disney and when mtv is not around

The wounds of my “good” side still hurts but can’t write no poems about it

When the human side of mine’s has no money in its pockets

And if you don’t believe me ask Comstock about it

It’s hard to keep the aspidistra flying and the “mice” died a long time ago on their dirty shelves

Nothing comes back as it goes nothing gonna peel the paint cuz there is no paint

On poor man house walls and ceilings

So it goes for us.

gasoline bath

Αν ο κόσμος μπορούσε να ‘χε όνομα
Και η ανθρωπότητα ζητούσε το χαρακτηριστικό της
Από έναν εμένα
Θα έλεγα την ασχήμια
Ναι
ασχήμια
Παχιά στρώματα ασχήμιας
Πολύ παχιά,
Με σάρκες λεύκες κόκκινες και καστανόχρωμες
Με σάρκες σε αποχρώσεις του γκρίζου
Άπληστοι άνθρωποι
Άχρηστοι άνθρωποι
Αχάριστοι άνθρωποι
Άνθρωποι κόμποι σε λαιμούς ανθρώπων
Να ζούμε σκοτώνοντας
Να ζούμε απ’ το συμφέρον
Απ' τα όπλα και την πείνα
Κοίτα τα
Μάτια που ψάχνουν θύματα
Χέρια που ψάχνουν θύματα
Αυτιά που ψάχνουν θύματα
Θύματα που ψάχνουν θύματα
Αγάπες παρανοϊκές και παθιασμένοι φόνοι
Δεν χρειάζονται προσευχές,
Δεν χρειάζεται κατανόηση ούτε συμπόνια
Ένα μπάνιο γκασολίνης θα 'ταν αρκετό
Γιατί να δεν γευτείς τη σκληρότητα δε θα εκτιμήσεις το μαξιλάρι
Που ακουμπάς ενώ κοιμάσαι
Ούτε το φαί
Ούτε ένα ποτήρι με νερό
Ούτε και το ποτήρι το ίδιο
Κάποιοι θα ζήσουν και θα καταλάβουν
Κάποιου άλλοι όχι
Κάποιοι θα παραμείνουν βρώμικοι
Κάποιοι άλλοι όμως όχι
Ένα μπάνιο γκασολίνης
Και ένα αναμμένο σπίρτο για την κάθαρση,
Αυτό είναι όλο.

the sun

The sun’s still high
Those eyes still red, freedom tears still running
As I inhale war my lungs fill with war wounds
TV reporters are coming, so this is it
I have to go soon

And he’s still there
An idea with flesh and bones,
Hit by profit bullets, fallen, lying
Those eyes still red, freedom tears still running
Veins still pumping blood solely by will
But nobody cares; nobody will

Cause nobody cares when nobodies die
Cause nobody cares when the nobodies cry
Nobody cares if the nobodies where there
Nobody cares when the nobodies die

Name and surname – nobody
Fought for nobody, killed by nobody
Died for nobody, died a nobody
Reports put the blame on nobody
It’s the fate of us the nobodies




Nothing to know about this
America’s economics
America’s economics
America’s economics

But don’t you fear no, Mr. nobody
We nobodies hear you, we nobodies feel you
Cause we are nothing to them; just like you

Don’t you fear Mr. nobody your body will not be left to rot
 Or dropped in no-name cages
The winner’s historians already made you a grave
With a depth of several ages

Cause nobody cares when nobodies die
Cause nobody cares when the nobodies cry
Nobody cares if the nobodies where there
Nobody cares when the nobodies die

yesterday night

Yesterday night
I had dream
Like the dreams you keep remembering
Even after daylight comes
And everything sucks again
It was me lying on my bed
With flesh like an oil drawing
All sticking and afraid to move
Not to mess my stupid face up
More that it is already
Looking at two girls
One a relative of mine who just had left for America
 And the other one just a girl
From a shitty serial my brother was watching
Before his bed time
Don’t know why remember her though
Must have been the color of her hair
And that stupid face of hers
Just standing there
Smiling and playing a dump comedian role
While nickelodeon producers stuff up their pockets
With children money
Then I got back to snoring.

poem1

The boxes are gray, the classes are pretty
The children are young, the girls are beautiful
We have pencils
The teachers have houses; the pictures are on the walls
The boys are at schools, the mothers have babies
The pianos are old, and yet
We have pencils

The countries are still murderers, the cops‘re still problematic
Our minds are still breathing, but also dying slowly at some attic alongside with old furniture and score eaten closure
 Businesses still running and innocent blood still flowing
Books‘still being burned but thanks god we have TV’s
If someday my cell phone breaks down I’ll lose a hundred of friends or so
Then I’ll buy three new ones and become more socialized than ever
I’ll be complete when I’ll be able to think about the world and feel happy
Given that I’m not on drugs trippin at the time
When the war is over peace protesters will fund a new one so they can protest once more
The sky is blue when it’s not white from the napalm bombs
They said that flowers give hope, but there is no flowers left at Syria no more
The pianos are still old and forgotten and art still don’t cost shit
Money’re red, still painting the American flag
Every war a white star

My hand still workin but my arms are broken
Che’s still a t-shirt logo
My hands still workin but my arms are broken
Cause art cost a fuckin fortune if you don’t know what art is
My arms are broken but my hands still workin
And even if art costs, I have a pencil to write me down

The boxes are gray, but their screens are colorful
The classes are pretty, as long as students have shit in their heads
The children are young, still they have psychological problems
The girls are beautiful, and already preparing to become sluts
We still have pencils
The teachers have homes, with no libraries in them
The pictures are hangin’ on the wall, hanged by the dead memories
The boys are at schools, doing prison life seminars
The mothers have babies, which have cancer scribbled on their fates
The pianos are old but their music still has a revolutionary tone in it

My arms are broken but my hands still workin
And even if art costs a shit or two, we have our pencils
To write us down.

Πνιγμός.

Έμεινες δίχως πλήρωμα και καπετάνιο
Καράβι ψυχή απ’ ελπίδα, ολότελα άδειο
Απαρνήθηκες κάθε στεριά και φύλακα άγιο
Κατάντησες μόνη στο κύμα, πρέπον ναυάγιο

Ξένο και άγνωστο πια το πάτριο λιμάνι
Ο χάρτης σου θάμπωσε, χάθηκε
Όλο κάτι ποθείς, όλο κάτι δεν φτάνει
Θα ‘ναι μάλλον που τ’ όνομα, της Ιθάκης ξεχάστηκε

Χαμένο σκαρί, χαμένο! Χαμένο!
Φλερτάρεις μ’ ανέμους, τρικυμίες και βράχια
Τρύπιο το κάθε πανί, ούριο άνεμο πια δεν προσμένω
Ένα κύμα μεγάλο μονάχα

Μια ιδέα, κολοσσιαία
Πιο τρανή απ’ την δικιά σου
Για να βρεις καθώς σε καταπίνει μοιραία
Στα αμπάρια κρυμμένο, το αρχικό όνομα σου

Να βρεις τα όνειρα, τις ελπίδες, τους φόβους
Που βαπτίσαν πριν χρόνια τον προορισμό σου
Να θυμηθείς τις φωνές, τις ματιές, τους ανθρώπους
Που σ’ ώθησαν ψυχή, να βρεις τον πνιγμό σου.

Κομμένα άνθη

Τα πιο ωραία άνθη
Δεν ειν’ τα νεογέννητα μήτε τα παρθένα
Τα πιο ωραία άνθη
Είναι τα άνθη τα κομμένα

Σαν απ’ το κλωνάρι τα χωρίσει,
Ο άνθρωπος σαν τα ξεριζώσει,
Ξέρουν πως θα 'ρθει γοργά η δύση
Κι η γη άλλο ζωή, δεν έχει να τους δώσει

Κλαίνε τα άνθη εκείνα
Γιατί άλλη πια άνοιξη (το ξέρουν) δεν θα ξαναχαρούν
Κλαίν’ οι τριανταφυλλιές, οι πασχαλιές, τα κρίνα
Που μήτε ήλιο μήτε το φεγγάρι πια ποτέ θα ξαναδούν

Και καθώς μαραίνεται και σβήνει
Το πένθος τις ρίζας και των φύλλων,
Την πιο αγνή ομορφιά η φύση στα μπουμπούκια δίνει
Των κομμένων ανθέων εκείνων.

μπιουτι

Ομορφιά

Όμορφοι, είμαστε όμορφοι
Με όμορφα πρόσωπα σώματα και ρούχα
Είμαστε όμορφοι
Με όμορφες δουλειές και όμορφα αφεντικά
Όμορφους θεούς και στόχους
Όμορφοι, με όμορφα σπίτια με όμορφα υπόγεια 
Και όμορφες οικογένειες,
Όμορφα νοίκια
Προβλήματα
Και λύσεις
Είμαστε όμορφοι με όμορφα παιδιά
Εμείς κι αυτά,
Με όμορφα συμπλέγματα και τρέλες
Με όμορφες σχιζοφρένειες
Και άδεια, μα όμορφα, τρελοκομεία
Όμορφες μάσκες με όμορφα σβησμένα παρελθόντα
Να φτύνουμε όμορφα και όμορφα να σαπίζουμε
Σε όμορφους τσιμεντένιους, καταναλωτικούς βούρκους.
Είμαστε όμορφοι, παρθένες υπάρξεις
Όμορφα μυαλά με ραδιενεργά όνειρα να φτιάχνουν όμορφα όπλα
Και να εξυμνούν τον πόνο τους μέσω του πόνου των άλλων.
Όμορφοι σαν τα όμορφα οστά αυτών
Των άσχημων που πέθαναν για μας
Που για τα όμορφα μας πόδια σκίσανε τις σάρκες τους
Και μας φτιάξανε παπούτσια
Που για τα όμορφα μας πέη σκότωσαν τις κόρες τους
Και μας δώσανε τα πτώματα για να ασελγούμε
Όμορφα
Που για τα όμορφα μας μάτια βγάλαν τα μάτια του
Και που για τις όμορφες μας τσέπες δεχτήκανε τον πόλεμο στο σώμα τους
Για να τους κοιτάμε και να εξασκούμε τα ευγενή και όμορφα αισθήματα μας
Να λέμε ω! τι κρίμα σαν ψοφάνε στις τηλεοθόνες μας
Ενώ είμαστε σε αναμονή στην γραμμή για το πρόγραμμα βοηθείας
Των θυμάτων του όμορφου μας παιχνιδιού
Όμορφοι, είμαστε όμορφοι
Τρώμε όμορφα ο ένας των άλλον με τα όμορφα μας μάτια,
Τα όμορφα μας αυτιά
Και τα όμορφα μας χείλη
Όμορφοι, εμείς και τα παιδιά μας
Με τις όμορφες μας ρίζες και τα όμορφα μας φύλλα
Όμορφοι.

Μα ο δεμένος στην ηλεκτρική καρέκλα του Μίλγκραμ
Πάει καιρό τώρα που δεν είναι ηθοποιός
Και πάει καιρός τώρα που η όμορφη του σάρκα βρωμάει
Απ’ τα χτυπήματα και τα εγκαύματα δεν κλείνουν.

Όμορφοι εμείς και τα παιδιά μας.

gyrw-gyrw

Γυρίζουμε

Γυρίζουμε, γυρίζουμε – ασταμάτητα
Σαν τους πλανήτες γύρω απ’ τον ήλιο
Γύρω γύρω
Ασταμάτητα. Υπακούμε στον άξονα
Και απλώς γυρίζουμε   χαζά και όμορφα
Γύρω γύρω
Τρώμε και γυρίζουμε, γυρίζουμε και τρώμε
Πεθαίνουμε γυρίζοντας - πεθαίνουμε πεθαίνουμε
Τρώμε τα παιδιά μας, τρώμε τα παιδιά των άλλων
Και γυρίζουμε
Ανάβουμε και σβήνουμε, δεν μπορούμε να ζήσουμε
Και δεν μας μένει ούτε καν ο άδειος μας χρόνος
Και αυτός γυρίζει βλέπεις, τυλίγει το νήμα
Του θανάτου γύρω μας
Σιγά – σιγά,
Γύρω γύρω
Λεπτές, λεπτές στροφές κλωστής, τα άδεια λεπτά μας,
Περιμένουν την ώρα της εκδίκησης
Την ώρα της δημιουργίας
Την ώρα που, θα σβήσουν την ασχήμια,
Την ώρα που, θα γίνουν από κλωστές θηλιά
Γυρίζουμε, γυρίζουμε
 Και σε κάθε μας γύρο πέφτει ένα κομμάτι του θεού μας
Και προσκυνά το τίποτα
Που είναι τα πάντα
Πέφτει και κυλιέται μες την βρώμα,
Γυρίζει, γυρίζει
Κυλιέται και βρωμίζει μέχρι να γίνει ένα.
Κομμάτι του μωσαϊκού του βρώμικου μας κόσμου
 Γυρίζουμε. γυρίζουμε
ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΑ
Χαζά και όμορφα.

Και ο άξονας γελά, μας δίνεται και του δινόμαστε
μας ωθεί σε άλλον έναν γύρο.
Μα τα αστέρια πέφτουν κάποτε και οι ήλιοι σβήνουν
Γυρίζουμε, γυρίζουμε
Έτσι απλά,
χαζά και όμορφα.

βελονες

Κυνηγημένοι από τις σκέψεις μας
Ψάχνουμε καταφύγια στις σαχλές στιγμές
Τις σαχλής πραγματικότητας μας
Και εναποθέτουμε όσο πραγματικό εαυτό μας έμεινε
Σε κακογραμμένους στίχους.

Είναι οι ιδέες, οι ιδέες μας,
Αυτές που θα σφάξουν κάθε στρατηγό
Θα καταστρέψουν κάθε όπλο και στρατό
Για να αφανίσουν αυτές τον κόσμο πρώτες.

Αν δε το κάνω εγώ,
Τότε θα το κάνει κάποιος άλλος
Όποτε είστε χαμένοι από χέρι.
Όποτε  αρχίστε να κλαίτε ή να βελτιώνεστε.

Δεν είμαστε τίποτα παρά μόνο σωματίδια ύλης
Που ψάχνουν την ουσία μέσα στην σκόνη
Μέχρι να γίνουν σκόνη ή στάχτες
Από τον παλιό τους εαυτό.

Δεν είμαστε τίποτα, είμαστε όμως μόνοι.
Μόνοι, εμείς και η μοναξιά μας.
Τουλάχιστον οι μοναξιές δεν είναι πολλές
Γιατί αν ήταν πολλές μπορεί να έμοιαζαν με τους φίλους μας
Και να νομίζαμε εσφαλμένα ότι η φιλία είναι τόσο χάλια.

Δεν είμαι ματαιόδοξος, ούτε καταθλιπτικός
Εσείς είστε ονειροπόλοι
Και δεν αξίζει να είσαι ονειροπόλος
Αν υπακούς στο ξυπνητήρι που βρίσκεται μες στο κεφάλι σου

Δεν είσαι εσύ, εσύ
Και εμείς ο άλλοι
Ο καθένας εσύ είσαι εσύ
Και μαζί όλοι οι άλλοι σου

Πολύπλευρες προσωπικότητες
Με λαβύρινθους για μυαλά
Και σκηνές θεάτρου για πρόσωπα
Λένε καλημέρες σε άλλο τόσο αγνώστους περαστικούς
της ζωής τους.
Και μετά υποτίθεται ότι πρέπει να είμαστε ειλικρινείς.

Θα είμαστε τυχεροί αν μπορέσουμε να αφαιρέσουμε
Το προσωπείο και να αντικρύσουμε τον καθρέπτη
Χωρίς να πεθάνουμε μέσα σε εμέτους αηδίας.
Αυτοί είμαστε λοιπόν, βελόνες.

Βελόνες, φτιαγμένες ανορθόδοξα
Με αμβλέα άκρα
Και ακονισμένες κεφάλες.


Δεν το ζούμε στο δρόμο
Αλλά προσέξτε που πατάτε από δω και περά.
Και ξέρεις ε,
Κοίτα οι σόλες σου να είναι σκληρές
Και τα κορδόνια σου δεμένα σφιχτά
Γιατί αν φας τα μούτρα σου
Θα πονέσεις περισσότερο.

Μα ακόμα κι αν δεν πέσεις,
Ακόμα κι αν δεν τρυπηθείς
Εμείς και πάλι θα σε ενοχλούμε σιχαμένε
Γιατί σε αναγκάσαμε να έχεις σκληρές σόλες
Και οι σκληρές σόλες δημιουργούν κάλλους.

aisodokso

-Άσε μας ρε…
Και τους άφησα

Δεν έκατσα να μιλήσω
Αφού δεν έχετε αυτιά
Για τύπους σαν του λόγου μου
Μα δεν θυμώνω

Δεν νοιάζομαι αφού δεν σας νοιάζει
Δεν σας χαμογελώ αφού δεν χαμογελάτε
Σε κανέναν

Δεν σας νιώθω
Γιατί περίεργο μου φαίνετε να μην νιώθετε
Τίποτα.

Δεν σας αγαπώ αφού δεν αγαπάτε
Και δεν σας ερωτεύομαι
Αφού δεν μπορείτε να αγαπήσετε σε μια στιγμή

Έχω αρκετά προβλήματα
Αλλά δεν είστε ένα από αυτά.
Δεν είστε καν ένα.
Κανένας σας

Μα τουλάχιστον δείξτε μου κάτι που να φοβάστε
Δείξτε μου κάτι παράξενο
Δείξτε μου κάτι ενοχλητικό
Κάτι «που δεν κολλάει στην εικόνα ρε γαμώτο»
Κάτι που θα ξεχάσετε

Βλέπετε έχω και γω αδυναμίες
Και νιώθω καλύτερα αφού βρεθώ με ομοίους μου.

-Άσε μας ρε…
Τι πάλι ο ίδιος στίχος; καλά
Εντάξει φεύγω.

Έτσι κι’ αλλιώς πάντα μου άρεσε το ψάξιμο.

red

Κόκκινο

.αν μου έλεγαν να χαρακτηρίσω ένα χρώμα
με ένα μόνο γράμμα
θα διάλεγα το κόκκινο
και θα έλεγα το «άλφα»
Αυθόρμητο
Ανυπότακτο
Απροσάρμοστο
Απόλυτο
Απλό
Άνθρωπος και Αγάπη
Ανεκπλήρωτο
Άναρχο
πολλά άλφα γενικά…
γιατί από «άλφα» δεν ξεκινά
και το Αίμα άλλωστε;

youth.

Νιότη.

Χάος μέσα στο κεφάλι μου
   Απόλυτες απόψεις
   Απροσάρμοστες  κοινωνικά σκέψεις και
   Ατέρμονοι συνειρμοί
   Αμφισβήτηση
Τα ξέρω όλα!
Όχι
Θέλω να τα μάθω όλα!
   Παρατήρηση και υπόθεση
   Πείραμα και συμπέρασμα
Αποδοχή και άρνηση
Αίτιο και αποτέλεσμα
   Δράση αντίδραση
Συνεχώς μεταβάλλομαι και λιώνω
Ξανασχηματίζομαι καλύτερος
                                    Και ξανά πάλι.
Ερωτηματικά και έρωτες,
Θάλασσες από θέλω
Και οροσειρές από όνειρα
Δύναμη για λάθη
  Πολλά λάθη μεγάλε
Νιώσε μεγάλε
Είναι η νιότη η πουτάνα.

ΒΑΛΑΝΣΕ.

Ισορροπία

.χρειαζόμαστε την ισορροπία
αλλά και τον ΓΚΡΕΜΟ
για να έχουμε την ανάγκη
να ισορροπούμε στο χείλος του.

A.

Αναρχία.

Αφου υπήρξαν οι κανόνες
                        Ας υπάρξουν και οι εξαιρέσεις
Αφού υπήρξε ο πόλεμος
                        Ας υπάρξει και η ειρήνη
Αφού υπήρξε η σκλαβιά
                        Ας υπάρξει και η ελευθερία
Αφού υπήρξε το μίσος
                        Ας υπάρξει και η αγάπη
Αφού υπήρξε ο ρεαλισμός
                        Ας υπάρξουν και τα όνειρα
Αφού υπήρξε ο άνθρωπος
                        Ας υπάρξει και ο ΑΝΡΘΩΠΟΣ επιτέλους!!!

meres toy 03

Μέρες του 2003.

Γυρίζω γύρο απ’ τα χρόνια μου
Όπως αυτά γυρίζουν γύρω από μένα
Αν μπορούσα να διάλεγα μια στάση
Θα διάλεγα εκείνη με τις μέρες στο δέντρο
Θυμάσαι εκείνες τις ΜΕΡΕΣ;
Θυμάσαι εκείνο το ΔΕΝΤΡΟ;
Ένας παλιός κορμός
Στην πλαγιά του βουνού
Που ‘χε για φύλλα τα χαμόγελα μας
Να ξαπλώνει
Και από κάτω τα σπίτια
Από κάτω οι άνθρωποι
Και ο υπόλοιπος κόσμος από κάτω,
Εκεί μακριά.
Κλείνω τα μάτια όταν θέλω να κάνω μια στάση
Εκείνη την στάση
Στις μέρες στο δέντρο
Τότε που η επανάσταση ήταν το κάθε παιχνίδι
Και το κίνητρο της η φαντασία
Τότε που η ποίηση ήταν η αγάπη και τα όνειρα
Χωρίς την ανάγκη
Ενός στυλό και μιας σελίδας
Τότε που ο κόσμος δεν ήταν δικός μας
Αλλά ήταν ο δικός μας κόσμος
Και αυτό μας έφτανε  τότε θυμάμαι.
Θα σταματήσω να γραφώ για λίγο…
Ο αγώνας με τα χρόνια μου με κούρασε
Και θέλω να κάνω μια στάση
Σε εκείνες τις μέρες
Τις μέρες στο δέντρο.

Που ‘χε για φύλλα τα χαμογέλα μας.

enausma

Έναυσμα.

Οι λίγες γραμμές αυτές
δεν αποτελούν τίποτε άλλο από ένα έναυσμα
Έναυσμα
Για να σπάσεις την φυλακή
που κρύβεις μέσα σου
και να σκοτώσεις τον φύλακα

...

.ζω λύνοντας κόμπους
κάθε μέρα
κάθε μήνα
κάθε χρόνο.
Λύνοντας τον έναν έρχεται και ένας άλλος
είναι πολλοί
άλλοι απλοί και άλλοι περίπλοκοι- γόρδιοι δεσμοί
περίπλοκα μπλεγμένες είναι η θηλιές
περίπλοκα ερωτευμένες μεταξύ τους
 κάνουν ερώτα
Χειμαρρώδη
χάνονται σε λαβυρίνθους
και κουβάρια από άλλους κόμπους
δημιουργούν μια θάλασσα, μια γιορτή
ένα ξέφρενο χορό.
Και μείς εκεί,
πιστοί στο σχοινί μας
εμείς, όλοι σαν τυφλοί ψαχουλεύουμε την επιφάνεια του,
βρίσκουμε τους κόμπους
και προσπαθούμε να τους λύσουμε
και τους λύνουμε.

Ζούμε λύνοντας κόμπους λοιπόν φίλε μου,
μέχρι κάποιος να κόψει το σχοινί μας.