εγω

Εγώ.

Κοίτα κατάματα. Το σκοτάδι

Κάλυψε το πρόσωπο

Έκρυψε

Το λάθος. Μην κοιτάς,

Δεν είμαι εγώ.

Τα χέρια που δημιουργούν

Χωρίς να καταστρέφουν

Και που καταστρέφουν χωρίς να

Δημιουργούν

Μην ακουμπάς,

Δεν είναι δικά μου,

Δεν είμαι εγώ.

Την φωνή που δεν σπάει το γυαλί

Και που δεν κόβει

Που δεν είναι κραυγή με αιτία

Για σένα

Για μας

Για όλους

Μην ακολουθήσεις,

Δεν είναι δική μου,

Δεν είμαι εγώ.

Και το ποίημα που δεν

Έχει γεύση από αίμα

Μην το τελειώσεις,

Δεν είναι δικό μου,

Δεν είμαι εγώ.

Το μυαλό που έφτασε στα όρια

Και δεν έσπασε τα όρια

Και δεν είναι εκρηκτικός μηχανισμός

Και δεν είναι ικανός για το μετά,

Δεν είναι φωτιά ˙

Μην το ακούς,

Δεν είμαι εγώ.

Και την αγάπη που

Δεν θυμίζει νύχτες από πόλεμο

Που δεν θυμίζει επιζώντες

Που δεν θυμίζει αγωνιστές

Μην αγαπήσεις,

Δεν είναι δική μου,

Δεν είμαι εγώ.

Κοίτα κατάματα τις άσπρες πέτρες στην έρημο

Τα βιβλία

Το γρασίδι

Τους σβόλους χώμα

Την σκόνη.

Τους τάφους δίχως σταυρό.

Το πλήθος που τρέχει, το πλήθος που μένει.

Κάπου ‘κει

Είμαι εγώ.

Στα σύννεφα καπνών.

Κάπου ‘κει

Είμαι εγώ.

Το 30/900

Κάπου ‘κει

Είμαι εγώ.

Το ρολόι πέντε λεπτά μετά το τέλος

Σε κάποια γωνιά πριν το τέλος,

Πριν την αρχή.

Κάπου ‘κει

Είμαι εγώ.