polla

Δεν μου έχουν μείνει και πολλά

Αυτό είναι ένα

Από αυτά τα

«Δεν μου έχουν μείνει και πολλά»

Απλά δεν πρέπει να το αγκαλιάζω συχνά

Συχνά να κρύβομαι σε αυτό

Δεν πρέπει

Αλλιώς παύει να είναι ότι είναι

Η ελευθερία δεν υπάρχει για πολύ,

Αν υπήρχε έστω για λίγο περισσότερο

Δεν θα υπήρχε άλλο

Έτσι και αυτό αν μιλούσε συχνά

Και αν η φωνή του δεν ήταν

Πότε κραυγές και

Πότε ψίθυροι

Τότε

Δεν θα ‘ταν φωνή η φωνή μας

Θα ήταν άλλη μια φωνή, μια φωνή απ’ αυτές  

Που σε κάνουν να ντρέπεσαι σαν τις ακούς.

Δεν πρέπει να μιλά συχνά ούτε να δίνει οδηγίες

Μην ψάξεις οδηγίες

Ο χαμένος δεν έχει ελπίδα άρα ούτε αλυσίδα

Ξέρει που να πάει, είναι ζωντανός

Όταν δεν έχεις να ακολουθήσεις

Κάθε δρόμος μπορεί να είναι ο σωστός

Όταν δεν έχεις προορισμό

Τότε μπορεί και να φτάσεις κάπου

Και εγώ δεν ψάχνω κάτι

Ψάχνω πάντα τα πάντα και το τίποτα

Γιατί δεν ξέρω αν ψάχνω

Υποθέτω πως ψάχνω όμως, γιατί αλλιώς αυτό

Θα μου ‘ταν πιο εύκολο να το γράψω για να το διαβάσεις

Έτσι δεν είναι;

Αλλιώς αυτό δεν θα ‘ρχοταν πάντα,

Κάθε φορά,

Με ψίθυρους η κραυγές.