πεντελεπταμετατην

Η σιωπή είναι υπόσχεση

Το γυαλί σπασμένο στο χειρότερο σημείο

Μπηγμένο σε σάρκα

Στην σάρκα μου

Στην σάρκα σου

Στο χειρότερο σημείο

Εκεί

Είναι το αίμα πλανευτής

Και η ώρα χορός που αφήνει πίσω του τον θάνατο

Περιμένει να βρει ευκαιρία να πάρει

Το μονοπάτι που δεν έκρυψες καλά

Και να σου αφήσει το δώρο του.

Πληγή σε βρώμικο νερό και χέρια ματωμένα

Μέσα σε άσφαλτο και λάσπη είναι

Είναι το πέντε λεπτά μετά το τέλος του τέλους

Αρχή

Σιωπή πριν απ’ την έκφραση

Έκρηξη

Βρες το μόνος σου

theend

Πέντε λεπτά μετά τον θάνατο

Επήλθε η γέννα.

tipota

Η ποίηση δεν άλλαξε ποτέ της τίποτα

Δεν έφερε τίποτα

Δεν έμαθε τίποτα

Δεν ένιωσε τίποτα

Δεν έκανε τίποτα

Δεν χτύπησε τίποτα

Δεν πόνεσε τίποτα

Δεν έσωσε τίποτα

Δεν άφησε τίποτα

Δεν έφτιαξε τίποτα

Δεν γκρέμισε τίποτα

Δεν έγραψε τίποτα

Δεν έσβησε τίποτα

Δεν σκότωσε τίποτα

Δεν γέννησε τίποτα

Δεν ήταν τίποτα

Δεν έγινε τίποτα

Γι’ αυτό και αυτό εδώ

Δεν είναι ποίηση.

polla

Δεν μου έχουν μείνει και πολλά

Αυτό είναι ένα

Από αυτά τα

«Δεν μου έχουν μείνει και πολλά»

Απλά δεν πρέπει να το αγκαλιάζω συχνά

Συχνά να κρύβομαι σε αυτό

Δεν πρέπει

Αλλιώς παύει να είναι ότι είναι

Η ελευθερία δεν υπάρχει για πολύ,

Αν υπήρχε έστω για λίγο περισσότερο

Δεν θα υπήρχε άλλο

Έτσι και αυτό αν μιλούσε συχνά

Και αν η φωνή του δεν ήταν

Πότε κραυγές και

Πότε ψίθυροι

Τότε

Δεν θα ‘ταν φωνή η φωνή μας

Θα ήταν άλλη μια φωνή, μια φωνή απ’ αυτές  

Που σε κάνουν να ντρέπεσαι σαν τις ακούς.

Δεν πρέπει να μιλά συχνά ούτε να δίνει οδηγίες

Μην ψάξεις οδηγίες

Ο χαμένος δεν έχει ελπίδα άρα ούτε αλυσίδα

Ξέρει που να πάει, είναι ζωντανός

Όταν δεν έχεις να ακολουθήσεις

Κάθε δρόμος μπορεί να είναι ο σωστός

Όταν δεν έχεις προορισμό

Τότε μπορεί και να φτάσεις κάπου

Και εγώ δεν ψάχνω κάτι

Ψάχνω πάντα τα πάντα και το τίποτα

Γιατί δεν ξέρω αν ψάχνω

Υποθέτω πως ψάχνω όμως, γιατί αλλιώς αυτό

Θα μου ‘ταν πιο εύκολο να το γράψω για να το διαβάσεις

Έτσι δεν είναι;

Αλλιώς αυτό δεν θα ‘ρχοταν πάντα,

Κάθε φορά,

Με ψίθυρους η κραυγές.

tavradia

Η πόλη δεν κοιμάται τα βράδια

Γυρνά ασταμάτητα

Στους δρόμους

Τεντώνεται πάνω από το αίμα

Των αθάνατων

Πάνω από τον λόγο

Την αιτία

Την φωτιά

Την γέννηση μετά τον θάνατο.

Και ‘μείς εκεί

Με ένα πανέμορφο χάος μέσα στο κεφάλι, ζούμε

Δίχως ησυχία.

Η πόλη δεν κοιμάται τα βράδια

Και εμείς σπάνια κοιμόμαστε

Τα βράδια.

pote

Το ποτάμι κύλησε

Δεν λυγίζω

Ακόμα

Μπορεί όχι ακόμα

Ποτέ.

Η γλώσσα σου γριά

Σε έναν κόσμο που πεθαίνει από τα «είναι αργά»

Δεν λυγίζω

Ακόμα όχι

Ποτέ.

Η μπάσα φωνή δεν είναι δικαιολογία αρκετή

Βρες μου μια λύση να το βουλώσω

Αλλιώς σκάσε και άκου τι κραυγές.

Μιλώ ματωμένα

Ματωμένος νιώθω

Ρωτάς την αιτία

Απάντηση δεν σου έχω

Κοίτα

Εμένα

Εγώ είμαι όλος αιτία

Δεν υπάρχει άλλη αιτία

Ζεις την αιτία

Ζω την αιτία

Κοίτα

Και βρες μου μια λύση

Βρες μου τον εχθρό

Γιατί υπάρχει εχθρός

Ζητά πόλεμο

Γιατί κάθε ανάσα είναι και πόλεμος

Είμαστε όλοι μας μικροί

Γι’ αυτό μην μου μιλάς για χρόνια

Τα χρόνια είναι η στάχτη

Η σημαίες της σιωπής

Της συγκατάβασης

Της κατανόησης

Τόσα χρόνια και ακόμα τίποτα

Δεν καταλαβαίνεις

Μα τα χρόνια δεν γυρνάνε και  πονάνε σίγουρα

Γι’ αυτό είμαι η αιτία

Όλος αιτία.

Μην ψάχνεις αλλού, στα σωστά

Εκεί δεν αφήνουν να φανούν ονόματα,

Το λάθος.

Ο πόλεμος ζει ανάμεσά μας

Και αναπνέει την φωτιά.

Μην ψάχνεις αλλού

ΕΓΩ είμαι η αιτία

ΕΓΩ είναι η αιτία

Σκότωσε με γι΄ αυτό.