rters

Παγιδευμένος,
κλεισμένος σε κελί ιδεολογικό
                          κοινωνικά αποκλεισμένος
κοιτώ τα χρόνια να περνούν,
περαστικούς να κοιτούν,
να μιλούν χωρίς να σκεφτούν,
χωρίς να προσπαθούν πιο κοντά να ‘ρθουν
για να νιώσουν την θλίψη

δεν ακουμπάνε την θλίψη

τα δάχτυλα τους, πόσο μάλλον η αγκαλιά τους
ή τα μυαλά τους
φοβούνται να μην καούν απ’ την θλίψη
ιδέες γεννημένες, στιγματισμένες
με μαία την σήψη
δωμάτια γεμάτα με σκίτσα και ανία
ανούσιο-λογεια και αναισθησία
περιμένοντας την ανθρώπινη ρίψη
κρυμμένοι πίσω από τα κλισέ μας προσωπεία
κάποιος από εμάς είναι το πρόβλημα όμορφοι
αλλά ποιος από τους δέκα
ποιος από τους είκοσι
ποιος από του τριάντα
κάποιος από εμάς κάνει τις χαρακιές
κάποιος από εμάς είναι οι χαρακιές

δύσκολοι στόχοι,
εγκέφαλοι συνηθισμένοι στην βία
γυρνάμε σα τα αδέσποτα σκυλιά,
παιδιά εσώκλειστα, πόρτες με χαμένα,
καλά κρυμμένα κλειδιά
λερώνουμε την κάθε σας άσπρη γωνία
με μαύρη μπογιά
που κάθε "υγιέστατος άνθρωπος" θα την αποδώσει σε ψυχολογικά 
πως τολμάς

είμαστε η αγωνία