o geitonas

Φεύγει νωρίς και έρχεται βράδυ
Κοιτάει τηλεόραση, όσο διαρκεί το δείπνο τουλάχιστον
Και λίγο ακόμα
Ζει ήσυχα, δεν δίνει αφορμές
Δεν μιλά πολύ στο τηλέφωνο
Αγαπά την μητέρα του ˙ μα δεν θέλει
Να μπει σε λεπτομέρειες, θυμάται τις ξυλιές
Μπορεί απλά να τις φαντάζεται
Είναι κι αυτό μια λύση

Έχει δουλειά
Έχει δουλειά έξω απ’ το σπίτι
Και μέσα στο σπίτι
Πολύ δουλειά
Έχει κι αμάξι
Και καλημέρες απ΄ τους δίπλα
Πίνει καφέ στο μπαλκόνι
Γιατί έχει και μπαλκόνι
Και διώχνει τα περιστέρια
Αγαπά τα χελιδόνια μα
Συνήθως το ξεχνά αυτό
Και σπάει τις φωλιές έξω απ’ το παράθυρό του
Γιατί έχει ωραία παράθυρα

Δεν του αρέσει η πόλη
Είναι από νησί
Δεν το ξεχνά, κρατά τις ρίζες
Γιατί έχει ρίζες
Σωστός
Σωστότατος
Πάει εκεί το καλοκαίρι
Στην μητέρα του
Και τις δείχνει την γραβάτα
Και καπνίζει τα τσιγάρα
Που δεν καπνίζει ποτέ σαν είναι σπίτι
Και της μιλά για τα’ αυτόκινητό του
Και για τα περιστέρια
Και για τα χελιδόνια
Και για την πόλη του
,γιατί έχει και πόλη,
Που - όπως λέει -  τόσο τον ελκύει

Έχει πλάκα μα, δεν γελά ποτέ του
Κοροϊδεύει μόνο που και που
Συχνά, άθελα του, τον ίδιο του τον εαυτό

Μα μην του το πεις, ας τον να γελάει
Αν δεν έκανε κι αυτό
Θα τον νόμιζα για πτώμα
(που ξυπνά απλά κάθε μέρα στις επτά
Για να πάει να βγάλει το μεροκάματο με τρένο)
Και θα τον βάραγα με την μυγοσκοτώστρα
Και θα ‘χαμε τραβήγματα