για το σπιτι μου

Το σπίτι μου το κλείσανε
Το σπίτι μου το φοβούνται
Δεν τους αρέσει γιατί μένω εγώ εκεί
Και μένω μαζί με άλλους σαν εμένα
Και άλλους όχι σαν εμένα
Γιατί είμαστε πολλοί εκεί
Και όμως δεν έχω ούτε έναν γείτονα εκεί
Κάνεις δεν λέει το καλημέρα ψυχρά εκεί
Εκεί λένε
–    ει, τι λέει;

Το σπίτι μου το κλείσανε
Ήρθαν μια νύχτα και με κλείσανε
Μακριά από το σπίτι μου
Με σφράγισαν με σύρμα και σκληρό τζάμι, σαν
Να πάγωσαν τα δάκρυα απ’ τα μάτια του
Σπιτιού μου
Του δώσαν όνομα του σπιτιού μου
Τους ενοχλούσε που δεν είχε πριν
Παρά μόνο ένα όραμα και μια διεύθυνση ˙ τώρα
Του δώσαν χώρα του σπιτιού μου
Και θρησκεία
Κατέβασαν την ζωγραφιά που είχα κάνει
Τα όνειρά μου και
Του δώσανε σημαία του σπιτιού μου
Μια ωραία-γαλανόλευκη-σημαια
Τι ωραία

Το σπίτι μου τώρα είναι χώρος ομορφιάς
Πριν καταφύγιο έβρισκε μέσα του
Όλου του κόσμου η «ασχήμια»
Στο σπίτι μου πλέον δεν παίζει μουσική
Μόνο γκρίζες και άσπρες φωνές
Σιγοψιθυρίζουν κοινοτυπίες
Το σπίτι μου πλέον έχει τοίχους, εκεί που
Πριν είχε παράθυρα
Και φράχτη εκεί που πριν
Είχε προστασία απ’ τους εχθρούς μας
Το σπίτι μου τώρα πια είναι
Ένα σπίτι

Το σπίτι μου δεν το ξέχασα
Το σπίτι μου δεν μου το πήρανε ποτέ τους
Μόνο νόμιζαν
Δεν με ξεσπίτωσαν ποτέ
Εξάλλου οι ξένοι σπίτι δεν έχουν
Και εμείς είμαστε μόνον ξένοι

Το σπίτι μου το έκαψα για να
Μην το κάνουν στάχτη, κάνοντας το απλά
Ένα σπίτι
Δεν με ξεσπίτωσαν
Μόνο μου δώσαν όνομα
Για να έχουν να λένε ένα όνομα στα κυνηγόσκυλα τους
Άνομοι.
Μα εδώ
Είμαστε ακόμα.