tha eprepe

Θόρυβος. Ζωή στην πόλη.

Η τηλεόραση ανοιχτή με χίλια δυο πρόσωπα.

Πολυχρωμία. Πολλές στολές.

Γραβάτες, μανικετόκουμπα

Άσπρα δόντια, άσπρα δέρματα

Χρυσά ρολόγια, κόκκινα κραγιόν.

Ειδήσεις

Καιρός

Χρηματιστήριο

Αθλητικά.

Μεταγραφές  παικτών.

Τώρα δεν σας ενοχλούν οι ξένοι ε;

Δεν έβρεξε.

Και θα 'πρεπε.

life

Τα χαμε συμφωνημένα λοιπόν

Τέσσερα- πέντε κομμάτια η ζωή

Και κάτι λίγα παραπάνω ο θάνατος

Τα καλά εσύ, τα άσχημα εγώ

Άμυνα

Επίθεση

Λοιπόν τα σκαλοπάτια:

Σχολείο, προσευχή, παρέλαση, σημαιάκια,

Αριστείο, αστείο, μπράβο, έπαινος, τσιγάρο.

Βόλτες. Μετά

Σχολή, χαρτζιλίκι, πήδημα

Πήδημα, πήδημα. Φαί, αμάξι, ποτό,

Θάλασσα. ΚΝΕ, ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, ΜΠΑΦΟΣ.

Εκλογές, βυζιά, κώλοι, χαμόγελα, γυμναστήριο.

Λαϊφστάιλ. Ναρκωτικά. Φρασεολογία.

Σαν τον τσε.

Και γαμώ τον κόσμο μιλάμε ε;

Μετάβαση, σοβαρότητα

Συνδικαλισμός, σταυρός, στρατός

Χαρτί, εμπειρία, υποχρέωση, χρέος,  χρέωση

Αστική.

Εντάξει, μικροαστική. Καλά ντε.

Δεν έχουμε να πούμε πολλά γι’ αυτό και μιλάμε τόσο.

Μετά δουλειά.

Τέρμα η αριστερά, έκτος αν πάμε ΠΑΜΕ και ΚΚ τσακωτό.

Σοβαρά πράγματα τώρα.

Κάναμε και μείς τις επαναστάσεις μας. Φτάνει

Σκηνικά μαλάκα ε; μπύρα;

Κεφάλαιο δεκαπέντε. Έγγαμος οικογενειακός βιος.

Βία. Γυναίκα, αμάξι και πήδημα. Παιδί. Μαγαζιά. Πήδημα πήδημα.

Δεύτερο παιδί. Παιδιά. Αμάξι. Δεύτερο.

Τα αποφασίσαμε λοιπόν ε;

Ζωή.

η γεννα

Πέντε λεπτά μετά τον θάνατο

Απαρνήθηκα της κοινωνία σας

Και αυτή απαρνήθηκε εμένα

Πέντε λεπτά μετά τον θάνατο

Με βρήκα στο πάτωμα πεσμένο

Με όλα τα προσωπεία μου σπασμένα

Πέντε λεπτά μετά τον θάνατο

Πέταξα το όνομα μου

Και με βάφτισα κανένα

Πέντε λεπτά μετά τον θάνατο

Ανασάναν τα παιδιά μου

Πέντε λεπτά μετά τον θάνατο

Επήλθε η γέννα

dixws anasa

Όταν οι κλειδαρότρυπες κατηγορήθηκαν από τα κλειδιά για μοιχεία και τα αντικλείδια τις παράτησαν και δεν ξαναφάνηκαν ποτέ, ανακοίνωσαν απεργία πείνας επ’ αόριστον. Και οι πόρτες έμειναν κλειστές. Και οπού δεν υπήρχαν παράθυρα τα δωμάτια πέθαναν από ασφυξία.

εγω

Εγώ.

Κοίτα κατάματα. Το σκοτάδι

Κάλυψε το πρόσωπο

Έκρυψε

Το λάθος. Μην κοιτάς,

Δεν είμαι εγώ.

Τα χέρια που δημιουργούν

Χωρίς να καταστρέφουν

Και που καταστρέφουν χωρίς να

Δημιουργούν

Μην ακουμπάς,

Δεν είναι δικά μου,

Δεν είμαι εγώ.

Την φωνή που δεν σπάει το γυαλί

Και που δεν κόβει

Που δεν είναι κραυγή με αιτία

Για σένα

Για μας

Για όλους

Μην ακολουθήσεις,

Δεν είναι δική μου,

Δεν είμαι εγώ.

Και το ποίημα που δεν

Έχει γεύση από αίμα

Μην το τελειώσεις,

Δεν είναι δικό μου,

Δεν είμαι εγώ.

Το μυαλό που έφτασε στα όρια

Και δεν έσπασε τα όρια

Και δεν είναι εκρηκτικός μηχανισμός

Και δεν είναι ικανός για το μετά,

Δεν είναι φωτιά ˙

Μην το ακούς,

Δεν είμαι εγώ.

Και την αγάπη που

Δεν θυμίζει νύχτες από πόλεμο

Που δεν θυμίζει επιζώντες

Που δεν θυμίζει αγωνιστές

Μην αγαπήσεις,

Δεν είναι δική μου,

Δεν είμαι εγώ.

Κοίτα κατάματα τις άσπρες πέτρες στην έρημο

Τα βιβλία

Το γρασίδι

Τους σβόλους χώμα

Την σκόνη.

Τους τάφους δίχως σταυρό.

Το πλήθος που τρέχει, το πλήθος που μένει.

Κάπου ‘κει

Είμαι εγώ.

Στα σύννεφα καπνών.

Κάπου ‘κει

Είμαι εγώ.

Το 30/900

Κάπου ‘κει

Είμαι εγώ.

Το ρολόι πέντε λεπτά μετά το τέλος

Σε κάποια γωνιά πριν το τέλος,

Πριν την αρχή.

Κάπου ‘κει

Είμαι εγώ.

άκρο

Ήταν λεπτό το χρώμα

Εκείνο στις πόλεις που φλέγονται

Που πνίγονται στον καπνό των τσιγάρων

Του κράτους

       Της νύχτας

                Του πολέμου

                Αυτό που χάνεται

          Χάθηκε .

Η αγάπη απήχθει από τα μαιευτήρια.

Και τα μαιευτήρια κάηκαν.

Το καλοκαίρι ήταν κοντό φέτος

Δεν έφτανε στα πάνω παράθυρα

Το ποίημα πέθανε

Ήταν που το παν άκρο βλέπεις .