κορνερ

1.

το να παίζεις σκάκι καθισμένος στην γωνία του δρόμου κοντά στην απότομη στροφή δίπλα από το μπουρδέλο της γειτονιάς, είναι ,αν μη τι άλλο, πιο συναρπαστικό από το να παίζεις σκάκι κάθισμενος στην μέση του δρόμου ή στην διασταύρωση. Η γωνία εκπέμπει πιο πολύ ερωτισμό. Είναι κάτι σαν τις ενέσεις αδρεναλίνης, σε ξυπνά από το bad trip της καθημερινότητας. Συν, το σκάκι κάνει αυτό το ξύπνημα να συνοδεύεται από σκέψεις υπολογισμού, ανάλυσης και πρόβλεψης και έτσι το μυαλό παραμελεί το σώμα, εκτός από τα μέρη που κουνάνε τα κομμάτια βέβαια, και αυτό αφήνεται πλήρως στην επίδραση της αδρεναλίνης τη γωνίας.

Το τέλος του να παίζεις σκάκι καθισμένος στην γωνία του δρόμου κοντά στην απότομη στροφή είναι σαν τα grind core κομμάτια, σύντομο και ακραίο. Μετά τον θόρυβο της κόρνας, τις σπασμωδικές κινήσεις του οδηγού, το φρενάρισμα, το χτύπο, το σώμα φτάνει στο αποκορύφωμα της διαδικασίας, ενώ το κεφάλι, πεσμένο, κοίτα πλαγίως την σκακιέρα και σκέφτεται τις ενδεχόμενες κινήσεις που θα μπορούσαν να σε φτάσουν στο ματ. Η εμπειρία ολοκληρώνεται με τον ερχομό του σοκ πόνου, κάτι σαν το στερητικό σύνδρομο του ουσιομανή. Η ηρεμία του θανάτου είναι η τελευταία πινελιά της σύνθεσης του έργου αυτού. Όλα σκοτεινιάζουν καθώς βρίσκεις την καλύτερη ακολουθία κινήσεων για να νικήσεις την παρτίδα. Στο βάθος σε νανουρίζουν οι ήχοι από το μπουρδέλο της γειτονιάς, που παραδόξως, σου θυμίζουν ενα τραγούδι που σου άρεσε οταν ήσουν μικρός.

σιτς

1

Οι θέσεις είναι οι πιο μαζοχιστές ηδονοβλεψίες στον κόσμο. Μένουν σιωπηλά, έρμαια των κινούμενων ανθρώπων της πόλης. Τους αφήνουν να κάθονται πάνω τους, τους ακούν να φωνάζουν, να μιλούν, να κλαίνε, να σιγοψιθυρίζουν στα τηλέφωνα τους. Είναι εκεί στα μοναχικά τσιγάρα, στους τσακωμούς, στο σεξ, στις φερμες. Νιώθοντας την κάθε στιγμή, την κάθε διακύμανση της ψυχολογικής μας κατάστασης που τους μεταδίδεται μέσω μικρο-σεισμικών δονήσεων που πηγάζουν από τα σώματά μας. Και αυτές, σιωπηλά, νιώθουν τα πάντα. Γεύονται τις μυρωδιές των ρούχων, της νικοτίνης της γυμνής σάρκας, του πόνου, της ηδονής. Όταν επιτέλους σηκωνόμαστε και τις αφήνουμε μόνες, οι θέσεις φτάνουν σε έναν εξωπραγματικό βουβό οργασμό. Ερεθίζονται απίστευτα από την σκέψη ότι κάποιος θα ξανακαθίσει μετά από μας.

2

Οι θέσεις μεταδίδουν όσα παίρνουν από την επαφή μαζί μας, στο επόμενο θύμα τους. Έτσι πραγματοποιούν μια εσωτερική συνουσία ανθρώπινων νευρώνων και δημιουργούν πολυκύτταρες χίμαιρες. Η ύπαρξη αυτών των μικροοργανισμών, μας αποκαλύπτεται από το υπόκωφο τρίξιμο των θέσεων όταν μένουν μόνες του τα βράδια. Οι χίμαιρες ερωτοτροπούν και καταστρέφονται παράγοντας θόρυβο.

τε(ρωρα)τας

Ο έρωτας είναι ένα κουνούπι

αθόρυβος

κάθεται πάνω σου, σε ακουμπά

χώνεται μέσα σου και σου ρουφά λίγο αίμα

λίγο ζωή κάθε φορά

και μετά παει στον επόμενο.

Ο έρωτας είναι ένα τσιγάρο

ελκυστικός

σε κερνά λίγο θάνατο

και μετά παει στον επόμενο.

Ο έρωτας είναι ένας θάνατος

αναπάντεχος

σε πλησιάζει, σε αγγίζει, σε ζαλίζει

σε τελειώνει

και μετά παει στον επόμενο.

πεντελεπταμετατην

Η σιωπή είναι υπόσχεση

Το γυαλί σπασμένο στο χειρότερο σημείο

Μπηγμένο σε σάρκα

Στην σάρκα μου

Στην σάρκα σου

Στο χειρότερο σημείο

Εκεί

Είναι το αίμα πλανευτής

Και η ώρα χορός που αφήνει πίσω του τον θάνατο

Περιμένει να βρει ευκαιρία να πάρει

Το μονοπάτι που δεν έκρυψες καλά

Και να σου αφήσει το δώρο του.

Πληγή σε βρώμικο νερό και χέρια ματωμένα

Μέσα σε άσφαλτο και λάσπη είναι

Είναι το πέντε λεπτά μετά το τέλος του τέλους

Αρχή

Σιωπή πριν απ’ την έκφραση

Έκρηξη

Βρες το μόνος σου

theend

Πέντε λεπτά μετά τον θάνατο

Επήλθε η γέννα.

tipota

Η ποίηση δεν άλλαξε ποτέ της τίποτα

Δεν έφερε τίποτα

Δεν έμαθε τίποτα

Δεν ένιωσε τίποτα

Δεν έκανε τίποτα

Δεν χτύπησε τίποτα

Δεν πόνεσε τίποτα

Δεν έσωσε τίποτα

Δεν άφησε τίποτα

Δεν έφτιαξε τίποτα

Δεν γκρέμισε τίποτα

Δεν έγραψε τίποτα

Δεν έσβησε τίποτα

Δεν σκότωσε τίποτα

Δεν γέννησε τίποτα

Δεν ήταν τίποτα

Δεν έγινε τίποτα

Γι’ αυτό και αυτό εδώ

Δεν είναι ποίηση.

polla

Δεν μου έχουν μείνει και πολλά

Αυτό είναι ένα

Από αυτά τα

«Δεν μου έχουν μείνει και πολλά»

Απλά δεν πρέπει να το αγκαλιάζω συχνά

Συχνά να κρύβομαι σε αυτό

Δεν πρέπει

Αλλιώς παύει να είναι ότι είναι

Η ελευθερία δεν υπάρχει για πολύ,

Αν υπήρχε έστω για λίγο περισσότερο

Δεν θα υπήρχε άλλο

Έτσι και αυτό αν μιλούσε συχνά

Και αν η φωνή του δεν ήταν

Πότε κραυγές και

Πότε ψίθυροι

Τότε

Δεν θα ‘ταν φωνή η φωνή μας

Θα ήταν άλλη μια φωνή, μια φωνή απ’ αυτές  

Που σε κάνουν να ντρέπεσαι σαν τις ακούς.

Δεν πρέπει να μιλά συχνά ούτε να δίνει οδηγίες

Μην ψάξεις οδηγίες

Ο χαμένος δεν έχει ελπίδα άρα ούτε αλυσίδα

Ξέρει που να πάει, είναι ζωντανός

Όταν δεν έχεις να ακολουθήσεις

Κάθε δρόμος μπορεί να είναι ο σωστός

Όταν δεν έχεις προορισμό

Τότε μπορεί και να φτάσεις κάπου

Και εγώ δεν ψάχνω κάτι

Ψάχνω πάντα τα πάντα και το τίποτα

Γιατί δεν ξέρω αν ψάχνω

Υποθέτω πως ψάχνω όμως, γιατί αλλιώς αυτό

Θα μου ‘ταν πιο εύκολο να το γράψω για να το διαβάσεις

Έτσι δεν είναι;

Αλλιώς αυτό δεν θα ‘ρχοταν πάντα,

Κάθε φορά,

Με ψίθυρους η κραυγές.