π.

Περιορισμοί

Η χρόνια και πολυπόθητη ιδέα της επανάστασης, περιορίστηκε σε αθώα άλφα σε κύκλο, παιδικά συνθήματα χαραγμένα στις πλάτες των σχολικών καθισμάτων , ανορθόγραφα συνθήματα στους τοίχους, ματωμένες μύτες, διαδικτυακούς καβγάδες και αναποτελεσματικές διαδηλώσεις.

Οι πραγματικοί επαναστάτες που ποτέ δεν έλεγαν αντίο ,  ποθούσαν να ζήσουν πραγματικά και είχαν κάνει τον πόθο τους αυτόν στόχο, περιορίστηκαν  μέσα στους ίδιους τους φόβους τους και δεν γευτήκαν ούτε μια σταλιά ζωή κλεισμένοι στην ιδεολογική φυλακή τους.

Η αγάπη έγινε ηδονή και δυστυχώς ξέχασε την πραγματική έννοια της ίδιας της ύπαρξης της και περιορίστηκε και αυτή σε αυτήν της την κατάσταση.

Οι ποιητές περιορίστηκαν στην επιφανείς φωτεινότητα του χαρακτηρισμού που τους αποδόθηκε, κατάντησαν ανούσια φερέφωνα των  τάσεων  της εποχής τους και οι λέξεις του έμειναν μονάχα λέξεις. Ούτε μια εικόνα.

Η ζωή περιορίστηκε σε κοινωνικές τάξεις και στον αγώνα για την μετάβαση στην υψηλότερη από όλες .

Και η έμπνευση μου, που δεν βρήκε και σήμερα κάτι έξυπνο να πει, περιορίστηκε σε αυτούς τους έξι στίχους.

fovies

Ι

Οι παλιοί πλαστικοί φίλοι μας
και οι πλαστικοί φίλοι των παιδιών μας,
προβάλλουν τον πόλεμο σαν μοναδική λύση
και μέσο κοινωνικής καταξίωσης.
Οι σουπερ ήρωες φοράνε μάσκα γιατί είναι παράνομοι
και δρουν όχι για να σώσουν τον κόσμο για το καλό,
αλλά για να ικανοποιήσουν τα κρυφά
συμφέροντα των πολυεθνικών που τους δημιούργησαν.

ΙΙ

 Νιώθω εδώ και κάποιο καιρό ότι κάτι δεν πάει και τόσο καλά
με την κοινωνία μας
αφού πίσω από κάθε τι το αγαθό,
κρύβεται κι ένα αγαθό.
Οι μεγάλοι που ανήκουν στην μικροαστική
φυλή του ανθρωπίνου είδους
κάθονται στην πολυθρόνα και καταβροχθίζουν
προπαγάνδες με ευκολία και δίχως καμία αντίσταση
γιατί μόλις γύρισαν από την δουλειά
και είναι πολύ κουρασμένοι,
τόσο ώστε να μην αντέχουν ούτε να ξεφυλλίσουν
κάποιο οποιοδήποτε βιβλίο,
ενώ τα παιδιά υποστηρίζουν παθιασμένα την πολιτική τους ορθότητα
λέγοντας ότι οι διαφημίσεις κάνουν κακό
παρόλο που ο καλύτερος τους φίλος είναι εδώ και χρόνια η οθόνη.

ΙΙΙ

Αν η γενιά μου δεν καταφέρει να φέρει την επανάσταση,
Μπορώ να την ξεχάσω
γιατί είναι σίγουρο ότι τότε, δεν θα έρθει ποτέ πια.
Βλέπεις όσο περνάνε τα χρόνια
οι εξουσίες όλο και βρίσκουν καινούργιους
και καλυτέρους τρόπους να εκτρέφουν εργάτες
ενώ η τεχνική της σκέψης όλο και περιορίζεται.
O πιο χαζός πεθαίνει ή ελέγχεται
και δυστυχώς οι χαζοί είναι πολλοί.
Κι αν έχεις αντίρρηση, εγώ έχω επιχειρήματα.
Θρησκεία ˙
μου λες πίστη και ελπίδα,
σου λέω εξουσία και φόβος.
Πατρίδα ˙
μου λες ταυτότητα και πολιτισμός,
σου λέω εξουσία και φόβος.


IV

Πάντα ρόδες ήταν οι μόδες και γύριζαν
αλλά απ ότι φαίνεται η μόδα του να φοβάσαι
είναι διαχρονική.
Από παιδιά μας μαθαίνουν την υπακοή
στο κατεστημένο με τρόπο τόσο γραφικό
γιατί έχουν ως σκοπό μεγαλώνοντας, να μπουχτίσουμε τόσο πολύ από την ανία
που τελικώς να κάνουμε επανάσταση
χωρίς αιτία κι αφορμή,
από στείρα αντίδραση και μόνο,
πράγμα το οποίο θα οδηγήσει στην γρήγορη
και μόνιμη διάσπαση της ιδεολογίας
που είχαμε διαμορφώσει μέσα στο κεφάλι μας
και μετέπειτα στην ολική συμμόρφωση μας.

same name

всё то же самое имя
семнадцать лет спустя,
семнадцать лет жизни,
семнадцать лет без сна.
открываю глаза и вижу тучи,
спрятались солнечные лучи,
значит опять весна.
в моей голове буря,
в моей голове идёт война,
армии мыслей против армии мыслей,
против людей, слов,идей и чисел.
как я не искал,ни в чём не нашёл опять я смысл.
я собрал все свои вещи,
записал себя в слова страниц письма,
залез в конверт почтовый до дна
и отослал через все мои границы.
теперь уже жизнь не снится,
теперь жизнь уже не похожа на Дизней,
рожа скисла,те бессонные ночи тогда,
когда знакомые незнакомые во сне рожи мне корчили
и детские ужасы с нотой чёрного юмора
залезали мне под кожу
и жгли,как занозы.
кто же может сказать мне,что
всё будет хорошо,потому что
всё хорошее осталось на поверхности
пока я тонул и падал на дно.
я комик,мои года,как смешное  кино,
только,почему-то все смеются,
а мне совсем не смешно.

fiesta

опять в комнатном углу,
как на угле сижу,
опять ворчу,
потому что осенние тучи
достать и разогнать хочу.
ещё строчки там две
и уже брату читать позвоню,
даже если он не поднимет,
я сам себе на телефонной трубке прочту.
стучатся в двери опять они,
дни,на птиц похожи,
как стаи опять пролетают,
души рождаются
и души этот мир покидают.
под городским смоком
где-то люди мечтают
и где-то там -я,
и мои слова изо рта вылетают и тают,
а в руке опять тетрадь и ручка,
процесс : самолечение,
через вопросы и ответы
я починить стараюсь
моё сломанное о жизни видение.
душа наполнилась страхами,
и,чтобы избежать наводнения,
залез Жорик в голову свою,
но,где-то там заигрался
и потерял направление.
Запрограмированное бегство,
план готовил я с детства,
поэтому бегут
в течении минут мои тексты.
поздно мне говорить-
оставь эти мысли.
от них уже в теле
нет свободного места,
фейерверк и музыка в сердце,
сегодня пляшут мои детские сны,
добро пожаловать,друг,
это моя фиеста.

nights

So here they are again
Like uninvited, anonymous, long-forgotten siblings
Comin to visit at cold winter evenings
Cold-hearted feelings and frightening thoughts
All doors closed, nowhere to run to; stepping on my toes
Keeping those hopes of escaping to another universe close
So it goes,
Another cup- another dose, another night comes
And again memories of bad times crawl and howl
Searching for customers like scary hoes with makeup and claws
Dance around me and keep me enclosed like in a closet with locks on its doors
But I’m not afraid, take a deep breath and gently offer a dance to Mrs. Death
And before the final move, before the end of the sonnet
Wake up again I cold sweat. Damn.

The sun shines; woke up again in this place
Go to the bathroom, wet up my six-face
Stick my head out of the window; put my “what-the-fuck-happened-last-night?”
Impression on public displace
And then go to the kitchen and grab a cup
Make myself some coffee, fuck my organism up
Doesn’t matter anyway, in fact, who needs health?
In the end we’re all gonna die at least I will be able to boast about myself
Not needing your help.
Again take a deep breath and look at the time, it’s already nine
Missed my work hours, ow fine
I’ll find something to say if they phone
I’ll say that I’m sick.
Turn on the radio and take another sip.
I had a bad time sleeping tonight,
Just leave me alone

dead to this world

Deadly like the electricity
Explicit lyricy
Poison-like music from the mind of an, so called, emcee
It’s all about creation and destroy, fuck the industry
If it was just about the money it wouldn’t even interest me
Seventeen years of misery, thinking about how all is changing
Nothing’s really changing still chained to my country’s economy
With war against the poor still waging
In its pretty “war on terrorism” framings
Powered by the United States
Still living in this city filled up with manipulated people
With manipulated fates, manipulated by their pain
Cold as ice hearted lovers, afraid of summer rain
When I was little they used to say to me to come and play
Don’t be afraid, there is fame if you play the game
Sure, but it ain’t no game you motherfuckers
If you really have something to say
It all looks so hopeless, all looks just so plain
My plane was going nowhere so I decided to drop myself
Somewhere around here
So, again, down to earth
Still the same name, my house still the same cage
Still bound to this place, still take nothing as granted
Scribble my own fate on my own face
Sorry not a Christian, don’t have no book with happiness enchanted
Have scars that still hurts and my ideas are still being hunted
But being alone is nothing man,
It’s way worse to be named a sheep than being unwanted.

statements

I read dangerous books
Books that the governments feared for years
And for years they were burned and banned
Cause I want to see my knowledge expand
Like an atomic explosion

If thought is a crime, then I am a criminal
And worst of that, I am a dangerous one
My songs aren’t something special
Just anyone could have written the lyrics
But all of us have such a big idea about ourselves
That there isn’t many of the “just anyones” left

If they said to me that I will be a Nazi
And that I couldn’t do nothing to avoid it
But I would have the choice to be whatever kind of a Nazi I wanted
I’d prefer to be a dead one

My poems aren’t too clever for you to understand them
The thing is that you’re too dumb
To comprehend the message in their weirdness
My existence is sustained by flesh, skin, bones,
Blood, nerves and ideas
And the ideas are the most precious of all.

I said I want to change the world
They said that if I ever publish a book
No one will buy it
Cause no one can tell for sure
That I will not invest the profits on bombs